Өнерде шекара жоқ. Мейлі қай ұлттан болсын. Дара  дарын иелеріне ізгі ілтипатпен қарап, шығармаларын  ана тілімізде халыққа жеткізу екінің бірінің қолынан келе берер оңай-оспақ іс емес. Біз талантты ақын Сағыныш Намазшамова аударған  орыс әдебиетінің көрнекті  өкілі,  танымал ақын, әдебиет пен өнер саласындағы Ресей Мемлекеттік сыйлығының иегері Белла Ахмадулинаның  «Жаз дәурені өтті осылай, не дейін?!»  деген тақырыпта бірнеше өлеңін оқырман назарына ұсынып отырмыз.

Жүрміз-ау бекерге мұңдана,

Иланып жабылған жалаға.

Екеумізді айырар біржола

Осы бір болмашы ғана ма.

Ұғыну, бағамдау қиын ба,

Сенсіз күн кеше алмас хәлімді.

Жақындау тұрса да миымда,

Керісінше жасарым мәлім-ді.

Темірді төсеніш еткенім,

Сылқ етіп отырдым, не амал.

Түнерген станция, беттедім,

Тонасаң сен мені тонап ал.

Ағарған моланың түбінде

Қараймын крестке тізілген.

Бірде зіл, бірде әзіл түрінде

Қою түнде үн шығады ізімнен.

Қарақшы, өтпе сен қарамай,

Ысқырсаң тынышты жарар ма.

Таңырқап қараймын баладай

Мейірімнен мақұрым жанарға.

Білмеймін, мен неге мұндамын,

Ну орман соқпақта қараңғы.

Бұл қандай кінәмді жуғаным,

Және қай тартқаным жазамды?!

Шарасыз, түнекке жеңдірген

шақтардан қайткенде жай табам.

Сен жүрген жерлерге,

сен жүрген

Оралсам, шіркін-ай, қайтадан.

Бәрі де келеді қалпына,

Сен маған сөйлесең талпына.

Ауыр да бағалы күйінде

Басың кеп иілсе алдыма.

********

Көңіл бөлме маған бір дем,

Сұрақ қойма толымды.

Жылы да адал жанарыңмен

Тұсамашы қолымды.

 

Көк шалғында толып қалған

Ізімді енді кешпе де.

Білем, тағы жолыққаннан

Өзгермейді ештеңе.

Ойлайсың ғой, менмендіктен

болмай жүр деп мен сендік.

Ішке күйік енгендіктен

Басым биік, еңсем тік.

 

ГҮЛДЕР

Жылыжайдағы жайқалады гүл

Оларға төбе қорған боп.

Күлтесі гүлдің нәп-нәзік, жұқа,

Тұрса да тамыры орман боп.

Себеді оған ащы калийді,

тұздарды тағы сан түрлі.

Деймісің бірақ Меруерт гүлдің

Жанарын солар жандырды?!

Жылыжайларда өскен соң оған,

Топырақ берген, жарық та.

Аяғаннан емес, және бермейді

Тұрсын деп ұзақ қалыпта.

Гүлдің тағдыры қинайды мені,

Сыйлайды оны досқа сан.

Бақтардағыдай хош иіс аңқып

Тұра алмайды олар ешқашан.

Қала да алмайды ерінде олар,

Тербете алмайды араны.

Өмірде жердің бар екенін де

Сезінбей кетіп барады.

 

ҚАРШАҚЫЗ 

 Қаршадай боп Қаршақыздың не еткені?

Отқа оны қызықтырып тұрған кім?

Жақсы еді ғой суға батып кеткені,

Тапталғаны тұяғында тұлпардың.

Көк етегі желп етті де, жөнелді,

Тек аяғын көріп қалдық,

ұмсынды,

  Көзден мезет ғайып болды, ол енді

Бар болғаны бір-ақ жұтым су сынды.

Таза ауамен араласып,

аяғы

жаз дәурені өтті осылай, не дейін?

!Отпен ойнау – тентек қылық баяғы,

Осы біздің көне ойын.

 Күрең түсте бір керемет бар күй шын,

Алдымызды кескестеді ол, арбады.

Тұтқынына түссең, бірден балқисың,

Тәнің онда тән болудан қалғаны.

 Тұтатамыз тоғайда отты сауық деп,

Ойынға оны еліктіріп қалайда,

Біздер тағы бас тігеміз қауіпке,

Тағы сеніп алауға.

 Тағдырымыз көзге түспей тұр әлі,

Түтіннен түк айыра алмайды екенбіз.

Бәлкім, одан шығармыз да тірі анық,

Бәлкім оған мәңгі сіңіп кетерміз.

 

 

 

 

 

Бөлісу
Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on VK